![]() |
![]() |
#6
|
|||
|
|||
![]() Vuslatı Erteledim Mahşere
dök gözlerinden telaşını ve kaldır eğilmiş başını ne sen suçlusun ne de ben bu aşk oyununda kader yazgı böyle imiş ayrılık varmış demek ki sonunda bak umutla yarınlara daha ne günler göreceksin kim bilir belki şimdi belki yarın güleceksin ömür denilen harman öğütür nice dertleri kederleri ve acıları söküp at sende yüreğindeki sancıları bir umarsızlık çökmesin gönlüne yıkmasın seni hiçbir keder dedim ya sana bir tanem bunlarda elbet bir gün unutulur bunlarda bir gün geçer bak gök yüzüne pamuk gibi karlar yağıyor sanma bunları yalnızca kar aslında ikimize de melekler ağlıyor. elden gelmiyor bir şey bu hasret bu ayrılık yazılmış alnımıza engel olamayız artık ikimizde bu ince sızı ile karışık bizi kahreden gururumuza ![]() ne sen hazırsın tekrar görmeye beni ne benim yüreğim kaldırır bu karşılaşmamızı sana son kez bir önerim olsun bari istersen eğer sen istersen mahşere erteleyelim biz bu sevdamızı yaşlar yakışmaz gülen gözlerine ve hüzünler tatlı sözlerine ne yüklemler taşıyabilir bu sevdanın yükünü ne zarf tümleçlerine sıkışırdı zamanlar demek ki sevdiğim kavuşmamıza vuslatımıza daha çok vakit var bunu da sineme çekerim elbet nasılsa benim bir adım yalnızlık diğeri sabret bir ceza elbet bana verdiğin senin sanma bu acının izleri bende yok aslında senden de derin ne yaparsan yap dudağımın tadı ne ceza verirsen ver çekerim senden geldiyse eğer bu bana haktır derim kaparım gözlerimi bir an için düşünürüm senli anları verdiğin cezayı şerbet diye bir solukta içerim ah yüreğimin yangını ah umarsız yanlarımın tutarsız sevdası geçer elbet bu günler elbet biter bendeki bu hasret yeter ki sen bana bir gül bir tebessüm et sesini duyur bazen olsan da uzaklarda bırakma beni onulmaz yaralar ile düştüğüm tuzaklarda elini bir uzatsan bana kalmaz kalp sızım anla ne olur halimi bak ne kadar yalnızım bekliyorum senden bir seviyorum deyişini ben batırdım belki ama sen doğdur ufkuma güneşi üzerimde en yakışmış halleriyle bir ayrılık duruyor aynaya her bakışımda sevdiğim beni bu yüz bin kez vuruyor bir fotoğrafın hatıra her aldığımda tutuşuyor ellerim yokluğun koca bir boşluk dolmuyor ki senin yerin bu son satırlarım belki okumayacaksın bile kim bilir okuyacaksın da ağlayacaksın belki de dedim ya bir tanem dedim ya sana ben bu vuslatı şimdiden erteledim mahşere. Galip Sinecikli |
|
|