Sabaha karşı bir düş kurdum...

Yalnızlığımın eşiğinde acabalarımın senfonisi çalıyordu..

Belkilerim vardı.. Birde birde sensizliğim..

Sabaha karşı bir düş kurdum...

Sen bundan habersiz.. Benden habersiz uyurken.. Düşlerimi gezdirdim..

Uykusuzluk diyarının tenha caddelerinde..

Ve düşüncelerimin hiç bilinmedik ıssız köşelerinde sen oldum..

Sabaha karşı bir düş kurdum.....

Seni kurdum zamansız..Ve amansız..

Ve herşeyi yanıma alarak adımlarının gölgesi oldum..

Sen oldum.. Sensizlik oldum..

Sabaha karşı bir düş kurdum...

Düşümde güneşi güneşte aydınlığı aydınlıkta seni sende ise kendimi buldum..

Neler yazmadımki adına...

"Baş harflerini nerelerde kullanmadımki hatta noktasızlara nokta koyup

''adını bile kısalttım''

kimse bilmesin diye.."

Mana aradım.. çözümsüzlüğün ortasında ...

Sabaha karşı bir düş kurdum...

Gecenin en sonuna gidiyor..Günün ilk ışıklarını karşılıyordum..

Saat dördü vururken....

Ben hala seni düşünüyordum..

"Sen yoktun biliyorum..

Benimkisi çok uzaklarda bilinmedik bir şehrin en kuytu en karanlık

şimdilerde özlem dolu bir evin değişmesini bekleyen patlamış ampulü gibi

Işıksız geceleri aydınlatma hevesi..."

Özlem dolu bir insan ne yapıyorsa ben de onu yapıyordum..

Sensizliğe doğru yürüyor dönüp bakmadan ardıma..

Gidiyordum işte..

Gidiyorum....